Sinds 30 mei 2006 weten we dat onze Nangi aan Leishmania lijdt. Hier zijn heel wat dierenartsbezoeken aan voorafgegaan, diverse specialisten bezocht, foto's, scans gemaakt en er is zelfs een hersenpunktie gedaan.

Niemand die haar een diagnose durfde te geven.
De aard van de klachten die zij had liepen zeer uiteen. We maakten ons het eerste zorgen dat wij vermoedden dat ze pijn had. Het begon met gillen als Jukati wild met haar speelde. We konden haar later niet meer aanraken want dan piepte ze. Alsls Jukati met haar wilde spelen, kromp ze ineen en zocht bij ons bescherming. We hebben Jukati maar niet meer met haar laten spelen en haar rust gegund. Er zat helaas geen verbetering in, en ze kon ook niet meer zo goed uit de auto komen. Erin ging wel, eruit niet.
Het stoepje bij de achterdeur werd ook steeds moeilijker.

We hebben toen een bezoek aan de dierenarts gebracht.
De dierenarts zag dat het niet goed met haar was, hij dacht aan een nekhernia maar kon daar geen uitspraak over doen. We moesten het nog maar eens aanzien, en anders zou hij ons naar een rontgenoloog doorverwijzen.
We hebben het weer een tijdje aangezien maar het ging niet beter en dus weer een bezoek aan de dierenarts gebracht.
Deze heeft ons doorverwezen naar de heer T. Ottenschot in Utrecht, de specialistenkliniek.

Op haar 5e verjaardag 18 november 2005 heeft de heer Ottenschot 5 (!) foto's gemaakt van haar nek tot en met de onderrug, omdat bij onderzoek bleek dat niet haar nek maar haar laatste rugdeel vreselijk pijnlijk was.

We hebben de foto's bekeken, zagen geen aanwijsbare zaken dat de oorzaak van de pijn kon verklaren. 's middags Dr Garretsen er naar laten kijken en die vond ook niets verontrustends op de foto's.
We hebben toen uiteindelijk besloten haar een prednisonkuur te geven., via een infuus. Het advies van de heer Ottenschot was een scan als er geen verbetering optrad.
Thuisgekomen knapte ze wel lekker op en hadden wij onze oude nangi weer terug.
Maar nadat de kuur afgelopen was ging het weer bergafwaarts met haar. Ze ging steeds slechter opstaan, vooral startproblemen. Haar conditie holde achteruit en ze deed niet veel meer dan liggen en slapen.
Wat nu.............. Wij hadden zo met haar te doen, het deed ons verdriet haar zo te zien, ze kon niet meer genieten.

We zijn toen voor een alternatieve kijk op haar klachten naar Monique Baan gegaan. We zagen na een paar bezoeken wel vooruitgang, maar het schoot niet echt erg op.
De vooruitgang ging voor haar te langzaam, we hebben na telefonisch kontakt met Monique gekozen voor verder onderzoek naar Atjo Westerhuis in Dodewaard te gaan omdat wij in die tijd van een bevriende RR hoorden die dezelfde klachten vertoonde, niet helemaal, maar er waren veel overeenkomsten. Bij deze teef was de diagnose Cauda Equina Syndroom (CES) vastgesteld. Na haar verhaal gehoord te hebben direkt een afspraak met Atjo Westerhuis gemaakt, waar zij onder behandeling was. We zagen weer wat in haar toekomst!
Na uitgebreid Nangi bekeken en onderzocht te hebben stelde Atjo bij haar ook de diagnose CES. Ze moest erg pijn lijden volgens hem. Wij blij dat het eindelijk een naam had! We zijn met weer prednison (!) en homeopathische druppels voor haar rugpijn naar huis gegaan.

We dachten dat het iets beter met haar ging. Maar dat bleek toch niet het geval. Ze werd steeds zieker en we hebben een afspraak gemaakt met de Anubis kliniek  in Antwerpen waar Atjo Westerhuis ons naar doorverwees. Dr Luc Janssens is een specialist in aandoeningen van het ruggemerg.
Deze arts heeft een scan gemaakt van haar onderrug en nek.
Hier bleken geen afwijkingen aantoonbaar,  hij heeft een hersenpunktie gedaan om een hersentumor uit te sluiten waar hij haar van verdacht aangezien er niets op de scan te zien was.
De punktie bleek ook negatief. Dat was allemaal goed nieuws! Toch helaas ook slecht nieuws. Haar bloed is uitgebreid onderzocht en daar zaten wel afwijkingen in.
Er is bloed doorgestuurd naar een specialistisch laboratorium en daar kregen we een paar dagen later de uitslag van. Een aantal waarden waren niet goed. Aangezien dit niet het vakgebied van Luc Janssens is stuurde hij ons door naar een internist. Wij hebben gekozen voor een internist bij ons in de buurt, E den Hertog in de Amsterdamse specialistenkliniek. Op het formulier van de bloed uitslagen stond ook de verdenking op leishmania. Ik ben direkt op het internet op zoek gegaan, hier word je niet vrolijk van maar het verschafte mij bijna zekerheid op een diagnose.
Veel klachten die bij Leishmania voorkomen had Nangi ook. Het kon helaas niet missen. Ze had inmiddels ook al in haar gezicht de typische kenmerken.

Tijdens het bezoek aan Erik den Hertog was ook al bijna zeker dat het hier over de gevreesde ziekte ging. Helaas moesten we het lymfebiopt onderzoek afwachten.
Mijn laatste "hoop" was deze Erik den Hertog, hij had de kans onze Nangi beter te maken.
Na een voor ons slopende lange wachttijd, van een paar dagen kwam de helaas positieve uitslag, we hadden gelijk: ze heeft Leishmania.
Meteen 's avonds medicijnen gehaald en haar urine ter onderzoek aangeboden. Daaruit bleek later het eiwitgehalte te hoog te zijn, waar ze ook medicijnen voor krijgt.
Met multivitaminen, homeopathische druppels voor weerstandverhoging, lever- en nierfunktie ondersteuning zijn we na een maand al een stuk gelukkiger. Ze geniet weer van de korte wandelingen en ziet er een stuk beter uit!!
We hebben weer hoop!

Net als sommige lotgenoten zou ons een hoop ellende bespaard gebleven zijn als er ook maar iemand was die in deze richting had gedacht. Diverse artsen hebben haar gezien en onderzocht en allemaal zochten ze in de verkeerde richting.
Bij nader inzien heeft de prednison haar absoluut geen goed gedaan, dit is een aanslag op haar afweersysteem geweest.

Ze heeft nu een maand ( begin juli) medicijnen (allopurinol, benazepril (cibacen)) en we krijgen langzaam weer een beetje onze oude Nangi terug!










De symptomen die Nangi heeft/had:

• Piepen

• Lusteloosheid.

• Gewichtsverlies ondanks goede eetlust

• Gewrichtsklachten, opgezette enkelgewrichten voorpoten

• Huidklachten zoals droge huid en schilfering, kale plekken. Typerend kenmerk is symmetrische kaalheid, dus kale plekken aan beide kanten van het lichaam of op het hoofd, die heeft zij al sinds ze 1,5 jaar is.

• Plaatsen waar vaak de huidklachten het eerst waargenomen worden zijn de oren, de neus en rond de ogen. Lichtroze gekleurde plekjes op de randen van de oogleden of rond de neus zijn vaak het eerste wat je ziet, evenals kale plekjes achterop de oren.

• Sterke nagelgroei, ondanks regelmatig knippen kreeg ze steeds weer heel snel lange nagels. (we hadden nog nooit nagels bij haar hoeven knippen!)

• ontlasting, wisselende consistentie.

• Bloedarmoede,

• Vergrote lymfeklieren.

Er zijn helaas nog meer symptomen die deze ziekte met zich meebrengt. Daarom is een diagnose zo moeilijk te stellen.
De symptomen en meer info is te vinden onder de links, boven aan deze pagina.

Willemijn, juli 2006