Sinds 30 mei 2006 weten we dat onze Nangi aan Leishmania lijdt. Hier zijn heel wat dierenartsbezoeken aan voorafgegaan, diverse specialisten bezocht, foto's, scans gemaakt en er is zelfs een hersenpunktie gedaan.

Niemand die haar een diagnose durfde te geven.
De aard van de klachten die zij had liepen zeer uiteen. We maakten ons het eerste zorgen dat wij vermoedden dat ze pijn had. Het begon met gillen als Jukati wild met haar speelde. We konden haar later niet meer aanraken want dan piepte ze. en Als Jukati met haar wilde spelen, kromp ze ineen en zocht bij ons bescherming. We hebben Jukati maar niet meer met haar laten spelen en haar rust gegund. Er zat helaas geen verbetering in, en ze kon ook niet meer zo goed uit de auto komen. Erin ging wel, eruit niet.
Het stoepje bij de achterdeur werd ook steeds moeilijker.

We hebben toen een bezoek aan de dierenarts gebracht.
De dierenarts zag dat het niet goed met haar was, dacht aan een nekhernia maar kon daar geen uitspraak over doen. We moesten het nog maar eens aanzien, en anders zou hij ons naar een rontgenoloog doorverwijzen.
We hebben het weer een tijdje aangezien maar het ging niet beter en dus weer een bezoek aan de dierenarts gebracht.
Deze heeft ons doorverwezen naar de heer T. Ottenschot in Utrecht, de specialistenkliniek.

Op haar verjaardag 18 november 2005 heeft de heer Ottenschot 5 (!) foto's gemaakt van haar nek tot en met de onderrug, omdat bij onderzoek bleek dat niet haar nek maar haar laatste rugdeel vreselijk pijnlijk was.

We hebben de foto's bekeken, geen aanwijsbare zaken dat de oorzaak van de pijn kon verklaren. "s middags Dr Garretsen er naar laten kijken en die vond ook niets verontrustends op de foto's.
We hebben toen uiteindelijk besloten haar een prednisonkuur te geven., via een infuus. Het advies van de heer Ottenschot was een scan als er geen verbetering optrad.
Thuisgekomen knapte ze wel lekker op en hadden wij onze oude nangi weer terug.
Maar nadat de kuur afgelopen was ging het weer bergafwaarts met haar. Ze ging steeds slechter opstaan, flinke startproblemen. Haar conditie holde achteruit en ze deed niet veel meer dan liggen en slapen.
Wat nu.............. Wij hadden zo met haar te doen, het deed ons verdriet haar zo te zien, ze kon er niet meer van genieten.

We zijn toen voor een alternatieve kijk op haar klachten naar Monique Baan gegaan. We zagen na een paar bezoeken wel vooruitgang, maar het schoot niet echt erg op.
De vooruitgang ging voor haar te langzaam, we hebben na telefonisch kontakt met Monique gekozen voor verder onderzoek naar Atjo Westerhuis in Dodewaard te gaan omdat wij in die tijd van een bevriende RR hoorden die dezelfde klachten vertoonde, niet helemaal, maar er waren veel overeenkomsten. Bij deze teef was de diagnose Cauda equina syndroom vastgesteld. Na haar verhaal gehoord te hebben direkt een afspraak met Atjo Westerhuis gemaakt, waar zij onder behandeling was. We zagen weer wat in haar toekomst!
Na uitgebreid Nangi bekeken en onderzocht te hebben stelde Atjo bij haar ook de diagnose CES. Ze moest erg pijn lijden volgens hem. Wij blij dat het eindelijk een naam had! We zijn met weer prednison (!) en homeopathische druppels voor haar rugpijn naar huis gegaan.

We dachten dat het iets beter met haar ging. Maar dat bleek toch niet het geval. Ze werd steeds zieker en we hebben een afspraak gemaakt met de Anubis kliniek <http://www.anubis-vet.com/nl/index.html> in Antwerpen waar Atjo Westerhuis ons naar doorverwees. Dr Luc Janssens is een specialist in aandoeningen van het ruggemerg.
Deze arts heeft een scan gemaakt van haar onderrug en nek.
Hier bleken geen afwijkingen aantoonbaar, hij heeft een hersenpunktie gedaan om een hersentumor uit te sluiten waar hij haar van verdacht aangezien er niets op de scan te zien was.
De punktie bleek ook negatief. Dat was allemaal goed nieuws! Toch helaas ook slecht nieuws. Haar bloed is uitgebreid onderzocht en daar zaten wel afwijkingen in.
Er is bloed doorgestuurd naar een specialistisch laboratorium en daar kregen we een paar dagen later de uitslag van. Een aantal waarden waren niet goed. Aangezien dit niet het vakgebied van Luc Janssens is stuurde hij ons door naar een internist. Wij hebben gekozen voor een internist bij ons in de buurt, E den Hertog in de Amsterdamse specialistenkliniek. Op het formulier van de bloed uitslagen stond ook de verdenking op leishmania. Ik ben direkt op het internet op zoek gegaan, hier word je niet vrolijk van maar het verschafte mij bijna zekerheid op een diagnose.
Veel klachten die bij Leishmania voorkomen had Nangi ook. Het kon helaas niet missen. Ze had inmiddels ook al in haar gezicht de typische kenmerken.

Tijdens het bezoek aan Erik den Hertog was ook al bijna zeker dat het hier over de gevreesde ziekte ging. Helaas moesten we het lymfebiopt onderzoek afwachten.
Mijn laatste "hoop" was deze Erik den Hertog, hij had de kans onze Nangi beter te maken.
Na een voor ons slopende lange wachttijd, van een paar dagen kwam de helaas positieve uitslag, we hadden gelijk: ze heeft Leishmania.
Meteen 's avonds medicijnen gehaald en haar urine ter onderzoek aangeboden. Daaruit bleek later het eiwitgehalte te hoog te zijn, waar ze ook medicijnen voor krijgt.
Met multivitaminen, homeopathische druppels voor weerstandverhoging, lever- en nierfunktie ondersteuning zijn we na een maand al een stuk gelukkiger. Ze geniet weer van de korte wandelingen en ziet er een stuk beter uit!!
We hebben weer hoop!

Net als sommige lotgenoten zou ons een hoop ellende bespaard gebleven zijn als er ook maar iemand was die in deze richting had gedacht. Diverse artsen hebben haar gezien en onderzocht en allemaal zochten ze in de verkeerde richting.
Bij nader inzien heeft de prednison haar absoluut geen goed gedaan, dit is een aanslag op haar afweersysteem geweest.

Ze heeft nu een maand ( begin juli) medicijnen (allopurinol, benazepril (cibacen)) en we krijgen langzaam weer een beetje onze oude Nangi terug!










De symptomen die Nangi heeft/had:

• Piepen

• Lusteloosheid.

• Gewichtsverlies ondanks goede eetlust

• Gewrichtsklachten, opgezette enkelgewrichten voorpoten  

• Huidklachten zoals droge huid en schilfering, kale plekken. Typerend kenmerk is symmetrische kaalheid, dus kale plekken aan beide kanten van het lichaam of op het hoofd, die heeft zij al sinds ze 1,5 jaar is.

• Plaatsen waar vaak de huidklachten het eerst waargenomen worden zijn de oren, de neus en rond de ogen. Lichtroze gekleurde plekjes op de randen van de oogleden of rond de neus zijn vaak het eerste wat je ziet, evenals kale plekjes achterop de oren.

• Sterke nagelgroei, ondanks regelmatig knippen steeds weer heel snel lange nagels. (we hadden nog nooit nagels bij haar hoeven knippen!)

• ontlasting, wisselende consistentie.

• Bloedarmoede,

• Vergrote lymfeklieren.

Er zijn helaas nog meer symptomen die deze ziekte met zich meebrengt. Daarom is een diagnose zo moeilijk te stellen.
De symptomen en meer info is te vinden onder de links, boven <nangi_leishmania.html> aan deze pagina.

Willemijn, juli 2006

May 30th, 2006, was the day that we learnt that our Nangi suffers  from Leishmania.  Numerous visits to the vet and various specialists, X-rays, scans and even a brain biopsy preceded this diagnosis.

No-one was prepared to give her a definite diagnosis. The nature of her symptoms was diverge.  Our initial worry was that  Nangi was in pain.  She started to yelp whenever Jukati was a little rough when playing.  We couldn't touch her anymore, for she'd squeal.  And, if Jukati wanted to play she shrunk away from him and looked to us for protection.  We prevented Jukati from playing with Nangi and left her in peace.  Unfortunately, there was no change and it became difficult for her to get out of the car.  Getting in was ok, getting out was the problem. Then she found the step at the back door increasingly hard to climb.

We took Nangi to the vet's.  The vet noticed that all was not well  with her and initially thought of a neck hernia but couldn't give a  definite diagnosis.  He advised us to monitor her for the time being  and if there was no improvement he'd make an appointment with the X- ray department.
When there was no visible improvement, we took Nangi back to the vet's.
He referred her to Mr T. Ottenschot, in Utrecht, at the specialists  clinic there.

On Nangi's birthday, 18th November, 2005, Mr Ottenschot took 5 (!) X- rays of her neck, right down to her lower back, for, on examining  her, it turned out that the terrible pain was coming from the bottom  of her lower back, not her neck.

We perused the X-rays but they offered no explanation as to the cause of the pain.  In the afternoon, Dr Garretsen examined them who found  nothing to be alarmed about either.  In the end, we decided to give  Nangi a course of intravenous prednison medicine.  Mr Ottenschot advice was for Nangi to have another scan if there was to be no improvement.
Once home, she seemed to pick up quite well and was like the old Nangi again.
However, the course finished she went into rapid decline and it  became difficult for her to get on het feet. She just couldn't get  going.  Finally, her condition deteriorated so much that she did  little more than lying down and sleeping.
What to do now.....?  It was heartbreaking to see her like that, not  able to enjoy anything anymore.

Next we went to see Monique Baan for an alternative symptoms  diagnosis.  After only a few visits we noticed a difference, albeit  only a slight improvement.
For Nangi it was too slow, however, so, after a telephone conversation with Monique, we opted for treatment by Atjo Westerhuis,  Dodewaard.  We took this decision after a RR friend had told us of similar symptoms of his female RR who was diagnosed to suffer from  cauda equina.  This story prompted us to make an immediate  appointment with Atjo Westerhuis where she was undergoing treatment.  
We had renewed faith in Nangi's future!
After thorough examination, Atjo diagnosed Nangi with CES too.  According to him, she was in considerable pain.  We were relieved to  finally put a name to the cause of her suffering and returned home  with more prednison as well as homeopathic drops for the pain in her  
back.

We felt she was on the mend but that turned out to be wishful thinking.  On the contrary, Nangi deteriorated rapidly so we made an  appointment for her at the  Anubis kliniek, Antwerp, a referral by  Atjo Westerhuis.  
Dr Luc Janssens is a spine specialist.
He took scans of Nangi's lower back and neck, which showed nothing  out of the ordinary.  A brain biopsy was done to rule out a braintumour he suspected could be the cause, something that doesn't  show up during a scan.  The biopsy was negative. All good news!  
However, there was bad news too: they found something not right with  her blood.
Nangi's blood was sent to and tested in the specialists laboratory  and after a couple of days we received the results.  They had found a few problems.  
As this was not his field of expertise, Dr Janssens sent us to a  specialist.  We opted for one near us, Erik den Hertog of the Amsterdam  specialists clinic.  The form with the bloodtest results mentioned  suspected Leishmania.  I immediately searched the Internet.  It's  depressing, but it did give me an almost certain diagnosis, as Nangi  had many of the complaints associated with Leishmania.  Unfortunately, there was no mistaking this diagnosis for, by this time, Nangi showed signs of the typical characteristics of it in her face.

During this visit to Erik den Hertog it also became quite evident  that Nangi suffered from this dreadful desease, as we had feared.   Unfortunately, we had to wait for the results of the lymph biopsy.  
This Erik den Hertog was my last hope.  If anyone could cure our  Nangi, it was him.
But after a lengthy, worrying, wait lasting several days, the  positive result stared us in the face.  
We were right:  Nangi has  Leishmania.
That very evening we collected her medicines, and offered her urine  sample for testing.  
They found it contained too much protein for which she's also taking medicine.
Along with multi-vitamines, homeopathic drops to boost her immune  
system and liver- and kidney function that she's taking, we are, a  few months on, much happier.  
Nangi once more enjoys going for short  walks and looks so much better!!
We have hope again!

Like some of her fellow-sufferers, we would have been spared a lot of needless misery had someone thought along these lines. Yet, several  doctors, who have seen and examined Nangi, were all completely on the  wrong track.  
In retrospect, the prednison has done absolutely nothing for Nangi.  
On the contrary, it has been seriously undermining her resistance.

Since July, she has been taking the following medicines:  
allopurinol, benazepril (cibacen). Nangi, thankfully, is slowly but  surely getting back to her old self again.













the symptoms that Nangi has/had:

* squealing

* listlessness

* weightloss, in spite of having a good appetite.

* joint pains, swollen ankle joints and front paws.

* skin complaints, like dry skin and flaking, bald patches.  A typical  
sign to look for is the symmetrical baldness: bald patches on both       sides of the body or on the head that she has had since she was 18 months old.

* places where often the skin complaints are noticed first are the  ears, the nose and around the eyes.  Light pink coloured patches on  the edges of the eyelids or round the nose are usually most prominent  at first, as well as the bald patches at the back of the ears.

* increased growth in nails. In spite of regular clipping, her nails  
were always quickly long again.  (we had never needed to clip her  nails before that!)

* faeces. varied in consistency.

* iron deficiency

* swollen lymph nodes

Unfortunately, there are more symptomes to consider, where this  
disease is concerned.  That's why the diagnosis is so difficult to make. The symptoms and additional information are to be found by following  the links, top of this page.


Willemijn, July 2006